30-11-05

Opbouw personage.

Ik kreeg een vraag over hoe je nu eigen een personage opbouwt.
Ik zet dus een persoon neer (ten minste dat probeer ik) van 73 jaar.
Er kan veel worden opgestoken van het observeren van mensen, hoe bewegen ze, hebben ze tic's, hoe is hun expressie, enz…
Dat kan je allemaal gewoon op straat vinden tijdens een tijdje "mensen-kijken"
Ik dit geval ben ik wel vrij familiaal gebleven, het is te zeggen het personage is een mengeling van m'n vader, grootmoeder en grootvader.
M'n pa is 70 dus die kwam perfect als observatie-studie-object aan de orde.
Dan begin je dingen uit te proberen, hier ging het vrij vlot omdat het fysiologisch ook wel klopt. M'n vader en ik zijn hetzelfde bloed, dus de kans is groot dat ik later een afspiegeling zal zijn van wat m'n Pa nu is, begrijp je.

Naast grime die ook wel een belangrijke rol speelt om je meer in het personage te transformeren, is lichaamstaal en stem cruciaal.
De kwieke manier van bewegen nam ik over van m'n Pa, de tic's met de handen van m'n grootmoeder en m'n stem is gebaseerd op die van m'n grootvader (voor zover ik me deze nog kan herinneren).
Ik ben al vroeg in het repetitiestadium het personage beginnen vormen, omdat je dan ook veel natuurlijker overkomt, dat het minder gespeeld lijkt. Je zal waarschijnlijk al ondervonden hebben dat dit voor mij heel belangrijk is

De stem is vermoeiend, ik heb een vrij zware stem, maar nu spreek ik achteraan in de keel om het een beetje hees te doen klinken en dit belast de stembanden heel zwaar.
Dus een goede stemopwarming is aan de orde, dat doe ik sowieso maar nu toch extra omdat de stem nu éénmaal een belangrijk instrument is tijdens de opvoering.

Ik heb me eens beziggehouden met het één en ander te tellen. M'n tekst bestaat uit 4430 woorden, dat zijn 417 zinnen.
Heb ik dit zelf geteld, ben je gek ! Gelukkig bestaat er iets in "Word" dat zinnen en woorden telt. In een kalm moment heb ik m'n tekst eens uit het hoofd beginnen typen, ook een goede oefening om te zien of alles nog in het kopje zit.




10:04 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-11-05

De Première

Nog nagenietend kun je al raden hoe de première is verlopen gisteren.
Het was geweldig, de reacties overstegen al onze verwachtingen.
Wij die dachten dat het stuk misschien wel wat langdradig zou zijn waren verkeerd, het publiek kon deze tragikomedie best smaken, ze vonden het iets anders en waardeerden het.
Het speeltempo lag hoog en de scènes volgden elkaar in een vlot tempo op !
De komische situaties deden de zaal lachen, maar op andere momenten was de zaal muisstil en kon je zelf een speld horen vallen. Hier en daar werd zelf een traan weggepinkt, het bewijs dat we gevoelige snaren aan het bespelen waren.

Ik vind het fantastisch dit personage neer te zetten, alle aspecten zitten erin, sommige van mijn scènes stellen de emoties van het publiek serieus op de proef.
Ik zei dat ik maar tevreden zou zijn als ik de zaal stil kon krijgen met de scène als ik praat tegen de foto van m’n (in het stuk) overleden vrouw.
Enkel dan zou ik weten of de manier hoe ik het breng wel boeiend is en realistisch overkomt. Blijkbaar wel want m’n spionnetje in de zaal zei dat het publiek geëmotioneerd was. Niet echt gemakkelijk omdat de scène er vlak voor echt hilarisch was.
Ik kan moeilijk beschrijven hoe het voelt de spanning in de zaal te ervaren, dan jubelt er iets in mij van "YESSSSSS"

Alle spelers van kleine tot grote rol verdienen een pluim, iedereen zat voor de volle 100% in z’n rol.
Zonder m’n tegenspelers zou dit geen succes geweest zijn, een toneelstuk wordt niet gedragen door 1 iemand, maar door het volledige team.
Zelf zij die zenuwachtig waren, speelden de sterren van de hemel, ik zeg niet hoeveel liters zweet ze verloren hebben, maar ze hebben het toch maar gedaan.
Over zweten kan ik meespreken, want inleving en de warmte van de spots zorgen ervoor dat je toch wel wat aan vocht verliest en soms ook wel wat make-up (grapje voor de ingewijden)

Ik ben heel tevreden dat ik aan iedereen heb verteld welk stuk we zouden brengen en dat ze moesten komen kijken. Enkel zij zelf kunnen beslissen of ze het goed vonden of niet.
Ik ben niet zo bekrompen dat ik voor iemand anders ga beslissen dat het stuk niet de moeite waard is om te bekijken !
Het zwaarste werk is achter de rug, nu enkel 1 maal per week een tekstrepetitie en uitkijken naar de volgende voorstelling.
Ik zit alvast te popelen naar het volgende weekend !
Wel is er naast de vreugde ook wel een beetje droefenis, want vandaag is m’n laatste dag van m’n verlof, 2 weken thuis zijn is echt heeeeeeeeerlijk !




19:14 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-11-05

De generale repetitie

Vandaag is het zover, na maanden repetitie staan we vlak voor de generale repetitie. In mijn ogen een opvoering zonder publiek. Hier moet alles zijn zoals het is.
Maar afgelopen dinsdag hadden we naar mijn gevoel ook al een generale repetitie.
Op enkele kleine details na, zoal het licht en klank, verliep deze fantastische goed.
Als dit een maatstaf mag zijn voor de opvoeringen dat is dit nu al een succes.
Hiermee bedoel ik een succes voor alle spelers, waarom het dan geen succes zou zijn voor het publiek ? Ik kan niet in de toekomst kijken en ik kan niet zeggen dit zal iedereen aanspreken. Er zullen mensen zijn die het prachtig vinden maar ook het tegenovergestelde kan een gevoel zijn ! Het zal in ieder geval niet aan de spelers liggen. Want zelfs al is het stuk niet echt op sommigen hun lijf geschreven, ze leggen toch hun volledig arsenaal aan ervaring erin !

 
Er wordt regelmatig gezegd, als je niet brengt om te lachen komen de mensen er niet op af ! Ergens klopt dit want de mensen die nog de moeite doen om naar het theater te komen willen zich amuseren, willen lachen willen eventjes hun zorgen vergeten.
Waarom is dit, omdat een "serieus" toneelstuk dikwijls een spiegel voor het publiek houdt, die net in zo'n situatie zitten of meegemaakt hebben.

Daarmee worden ze dan tijdens een avondje uit niet echt mee geconfronteerd worden.
Maar ze vergeten dat sowieso toneel een soort van maatschappijkritiek is onder gelijk welke vorm. Bij een komedie zit de kritiek verborgen in komische situaties, bij een tragikomedie wordt het direct en vrij onverbloemd duidelijk.
Zo zal er altijd wel een 2 kamp zijn van pro en contra, hoe goed je het ook brengt.

 
Voel ik me klaar voor de voorstellingen ? Ja, nu zeg ik dat ik Zenobic ben. Daar was ik tot voor kort nog niet 100% van overtuigd.
Ik had een gevoel dat het niet klopte, ik heb alles nog eens overlopen en besloot om het te proberen zonder pruik, want die bleef me maar hinderen op alle vlakken.
Na het bekijken van enkele foto's zag ik er meer clownesk uit dan een man van 73.
In overleg met Krista onze make-up artieste, ging m'n "eigen" haar volledig grijs worden door middel van waterverf. Dit in combinatie met de grime transformeerde me meteen tot een totaal ander persoon.

Ik zag niet meer Johan die Zenobic speelde, maar voor het eerst zag ik Zenobic zelf ! Ik kreeg een blik in de toekomst hoe ik er mogelijks zou uitzien als 70-plusser.
Deze kleine aanpassing met grote gevolgen deed me echt goed.

Ik was veel meer Zenobic dan ik ooit ben geweest !
 
Ik ben niet zo'n zenuwachtig type dat voor de opvoeringen de zenuwen door het lichaam voelt gieren. Let wel ik voel een spanning, meer eigenlijk het verlangen om het podium op te kunnen gaan en emoties los te krijgen bij het publiek.
Ik ken er die staan te daveren van de zenuwen, maar toch zetten ze telkens hun personage neer zoals nooit voorheen. Mensen waar je twijfels over had tijdens de repetities komen tot leven en bloeien open als er publiek in de zaal zit, zo is het voor iedereen anders.
Ik heb het geluk dat ik kalm blijf en dat ik de spanning van "wat zal komen" omzet in energie.

Je moest eens weten hoe ik me voel als ik m'n talent mag delen met de spelers en het publiek, kortom als ik maar op de scène kan staan, daar hoor ik thuis.
En m'n vrouw die telkens komt kijken geeft me zo'n warm gevoel, wetende dat zij de enige is die het personage van de echte persoon kan onderscheiden !

10:34 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-11-05

Mijn 36ste jaargang !

Een jaarlijks terugkomend fenomeen werd vandaag voltrokken.
Ook een manier om te zeggen dat het mijn verjaardag is vandaag.
Til ik zwaar aan die 36 ? Nee, absoluut niet. Misschien zal ik pas later de verzuchtingen van het ouder worden aan de lijve ondervinden, laat ik het hopen dat ik nog kan klagen over m’n krakende knoken terwijl ik de gezegende leeftijd van 96 overschrijd.

Het is een leuke dag met een lekker drankje, taart en in de watten gelegd worden door vrouwtje, ouders en schoonmoeder.
Ik hoop dat ze nog lang m’n verjaardagen kunnen meevieren.



20:16 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-11-05

De slappe lach

De repetitie liep vrij laat uit gisteren, pas na middernacht kon ik het repetitielokaal verlaten.
Maar met een tevreden gevoel, hoe groot de ramp van de vorige keer was, zo veel beter was het nu !
Er werd veel afgelachen, de slappe lach die de kop opstak tijdens een "vreetmoment" van één der bompa's.
Die moest in een paar happen een taartje verorberen, praktisch onmogelijk maar het gaf zo'n hilarisch moment dat de 4 personen op scène het bijna bestierven van het lachen.
De slagroom die zowat overal hing, het smoelenwerk was van een bijna slapstick niveau, en dan moet een mens zich serieus kunnen houden ! Als het de zoveelste keer zou geweest zijn misschien wel, maar ik heb de kramp in m'n wangen om het te bewijzen hoe hilarische dat moment wel was.
De slappe lach is zo een raar fenomeen dat de minste aanleiding, ik noem maar iets: een scheet, je opnieuw schuddebuikend laat gieren !

Je ziet het is niet altijd kommer en kwel en zeure
n !
 
Iedereen oefende z'n kledijwissels en deze verliepen vrij vlot ! Ik had iemand toegewezen gekregen van de regisseur omdat ik veel van kledij moet veranderen en deze hulp laat je luttele, maar broodnodige, seconden winnen !
Ik had de kledingstukken die voor moeilijkheden zorgden vervangen, alsook de schoenen met veters door een "instapmodel". Maar het zou handiger gewest zijn mocht ik dan ook uiteindelijk die schoenen bij hebben gehad. Het moment dat ik dat ontdekte heb ik even alle heiligen bijéén geroepen, maar op een niet zo'n godsdienstige wijze, als je begrijpt wat ik bedoel !

 
Enfin, al bij al vormde deze repetitie een keerpunt, je voelde het gewoon.
De peptalk van de regisseur moet als een heilzame dronk of opwekkend elexir gewerkt hebben want op een paar detail na zat iedereen goed in z'n rol.
Nu begint het verlangen naar de opvoeringen te groeien, de smacht naar het publiek, het geluid van het gelach, of de kracht van de gespannen stilte…
Nog iets meer dan een week !


13:43 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-11-05

Nog anderhalve week.

Gisteren werd voor de eerste keer het volledige stuk gespeeld, voor mij een moment om alle kledijwissels te oefenen.
Er zijn 13 taferelen, en ik moet 11 keer van kledij verwisselen. Soms gaat het enkel over een ander hemd, maar andere keren moet ik in pyjama dus "volledig uitkleden" en opnieuw aankleden, maar het tafereel daarna moet je dan opnieuw volledig gekleed zijn.
Dus op dat moment is het wel even supersnel zijn want luttele ogenblikken daarna moet je opnieuw op de bühne staan.
De routine moet er nog wat inkomen en ik ontdekte dat ik een paar andere hemden zal moeten uitzoeken die wat vlotter aangetrokken kunnen worden.
Maar daar diende deze repetitie voor, morgen staat dit op punt, heb ik alle attributen en kan ik het personage vervolmaken.
Want met de kledij aan krijg je een andere dimensie, het draagt bij tot de vervolmaking van je personage.

Hoe verliep de repetitie ?
Voor mij persoonlijk op een paar schoonheidsfouten na en het ontbreken van de routine van de kledijwissels vrij behoorlijk. Volgens m'n vrouw, die eens mee poolshoogte kwam nemen, was ik tekstvast en vertolkte ik behoorlijk het personage "Zenobic, de 73 jarige gepensioneerde marktkramer. Maar zou ze niet bevooroordeeld zijn ? Oh nee, ze zegt hoe het is, niet verbloemd en dat wil ik ook. Anders weet ik niet waaraan aandacht te schenken. Leidt dit tot torenhoge ruzies binnen ons huwelijk ? Absoluut niet, integendeel want wie zou niet zo iemand willen hebben die zich interesseert voor de hobby van de partner ?
Door het feit dat wij samen oefenen kent zij ook volledig de structuur van het stuk en weet ze welke richting het moet uitgaan, geef ik haar dat gevoel niet, dan zal ik het geweten hebben, gelukkig maar !

Over de anderen zeg ik enkel maar het volgende, want het zou anders een: "achter iemands rug praten" gevoel kunnen opleveren.
Iedereen moet z'n verantwoordelijkheden opnemen, zelf het initiatief nemen om al te oefenen met de kledij en de attributen enz...
Maar vooral: tekstkennis.
Jammer dat ik het moet zeggen, maar bij sommigen had ik het gevoel dat het de eerste keer was dat ze hun tekst "van buiten" moesten kennen en dit terwijl we op anderhalve week van de première staan, volgende week is het generale repetitie !
Dat beschouw ik niet meer als repetitie maar als een opvoering, dan moet het er staan, zoals we zeggen. En zeggen dat een slechte generale een goede opvoering is vind ik klinkklare onzin, een slechte generale repetitie ligt enkel maar bij jezelf en het ontbreken van alle aspecten die van een toneelstuk een succes maken.

Is het omdat ik zoveel beter ben, absoluut niet, maar sommigen doen wel alle eer aan de benaming "amateur".
Gelukkig zijn er anderen die het ook serieus aanpakken en als je die inzet ziet is het makkelijker om vergevingsgezind te zijn bij een eventuele black-out. Liever nu dan straks tijdens de opvoeringen.

Ik weet dat ik een moeilijk persoon ben ! Ik verwacht evenveel inzet van m'n tegenspelers, alhoewel dit een ongeschreven regel is.
Gelukkig voelen de 3 Bompa's elkaar vrij vlot aan en kunnen we eventuele kleine teksthiaten opvullen, of met een geïmproviseerde zin de andere weer op weg helpen.
Dat is de harmonie tussen echte acteurs die de passie voor het vak ten berde willen brengen.

Het was geen hoogvlieger gisteren, zeker niet, misschien wel één van de mindere repetities tot hier toe. Maar ik heb er nog vertrouwen in, ik ga nu niet panikeren, ik hoef ook niet te panikeren. Zij die het schoentje passen, trekke het aan !



14:17 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-11-05

Wat is een toneelstuk ?

Vooraleer een stuk op het podium kan gebracht worden zoals de auteur het geschreven heeft moet er een lange weg afgelegd worden.
Een gedeelte gebeurt via tekstanalyse, zonder dit zouden we de inhoud en het thema van het toneelstuk niet snappen.

We breken de tekst af en bepalen eerst het genre van het stuk:
Er bestaan eigenlijk maar 3 hoofdgenres: tragedie - komedie - tragikomedie.

Tragedie: Is ernstig en diepzinnig met de bedoeling ontroering bij het publiek uit te lokken. Hier exuberante acteerstijl maar ingetogenheid. Dit genre verloopt meestal traag en het einde is, hoe kan het ook anders, tragisch.
Komedie: Van glimlach tot tranen over de kaken van het schuddebuiken. De vorm is luchtig en het tempo ligt hoog. Hier zijn er verschillende subcategorieën: klucht, blijspel, satire, commedia dell'arte
Tragikomedie: stukken hebben een afwisselende komisch en tragisch verloop, het einde kan evengoed zo zijn. De inhoud zal dan ook meer menselijk en herkenbaar overkomen, hier wisselen grappig en ernst elkaar af
Elke genre heeft z'n:

intrige

hoe verloopt het stuk, stuntelig, rechtlijnig of menselijk

inhoud

Welke sfeer creëert het stuk, grappig, ernstig of afwisselend

vorm

Gaande van luchtig, diepzinnig of herkenbaar

Reactie

Lach, ontroering of een lach en een traan

Nu we dit weten kunnen we de structuur van het stuk gaan bekijken.

  1. Exposé : intro, intrige, startplot.
  2. Ontwikkeling : revelatie, keerpunt, revelatie en crisis
  3. Resolutie : confrontatie, climax, finale

Als we spreken van intriges, confrontaties, enz moeten er ook personages voor instaan.
Deze hebben ook duidelijk afgelijnde profielen, zijnde:

Protagonist

streeft naar iets, heeft een doel.

Antagonist

wil alles wat protagonist wil verhinderen.

Tritagonist

steunt Protagonist, helper.

Contagonist

steunt de Antagonist, werkt indirect tegen.

Nu komt het er op aan een degelijk stuk te brengen waarbij aandacht wordt gevestigd op spanning, want spanning houdt een publiek aandachtig.
Allemaal goed en wel maar hoe doe je dit ? Enerzijds door een sterke structuur met boeiende karakters, een hoog tempo, veel handelingen om het uiteindelijke doel te bereiken.
Keuzes die noodgedwongen moeten gemaakt worden, sterke antagonisten, conflicten, enz...
Eigenlijk niets meer dan alles wat het de Protagonist moeilijk maakt !

De dialogen dragen ook bij tot de spanning, dus deze moeten grondig bestudeert worden tot de essentie. De tekst vertelt niet alleen de informatie over de tijd en plaats wanneer iets gebeurt (of iemand is), maar heeft ook een onderliggende laag, de emo-laag.
Deze emo-laag analyse over de karaktereigenschappen, de relatie tot anderen en tegen overstaande de situatie is heel belangrijk om een geloofwaardig spel neer te zetten.
Een levendige dialoog geeft het publiek een dramatische spanning, het botsen van personages naar aanleiding van een gebeurtenis, enz…

Voila dit geeft alweer een beeld over hoe een stuk theoretisch in elkaar zit. Wedden dat niet iedereen dacht dat er zoveel achter zat ?
Dit is nog maar heel ruw, maar ik laat de volledige analyse van de oorsprong van het theater (dat bij de Grieken lag en waarbij alles telkens door de goden werd opgelost) tot het hedendaagse theater achterwege.
Noem het mijn Deus ex machina.



11:32 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-11-05

Acteren, kun je dit leren ?

Ik fraseer het liever anders, acteren kun je perfectioneren door middel van workshops, zelfstudie en de beste leerschool zelf: door het uit te voeren.
Velen denken dat acteren zo gemakkelijk is, maar dit rookgordijn wordt door de ervarenheid van de acteur opgehangen.
Acteren is niet zo makkelijk als er gedacht wordt. Ik krijg soms de vraag: "Kan ik ook acteur worden ?"
Dan is mijn antwoordt: "Waarom wil je dat ?"
Is de respons daarop: "Omdat het er zo leuk uitziet." Dan is dit een slechte aanzet.
Die kriebel moet in je zitten, je moet het zowel bewust als onbewust naar voren gebracht hebben, het moet een honger zijn die je probeert te stillen op allerlei manieren. Als je echt als ridder gaat gedragen tijdens hete spelen met vriendjes als je klein was, je die mensen van op het scherm begint te imiteren, dat je echt zit te kijken en denkt dat wil ik ook kunnen
Dit is het enige juiste antwoordt op de bovenstaande vraag ! Die gedrevenheid moet er inzitten, de drang naar het kunnen !
Ik was als kleine jongen (en nu nog steeds) enorm onder de indruk van Star Wars. Met grote ogen en mond open zat in naast m'n vader in de bioscoop te kijken naar deze (in die tijd) vooruitstrevende film, maar vooral Darth Vader. Die figuur maakte zoveel indruk op mij, later op de speelkoer met vriendjes speelden we dan ook scènes na uit de film. Meestal was er dan ruzie wie Luke Skywalker, of Han Solo mocht zijn.
Niemand had interesse in het zijn van Darth Vader want die was slecht !
Maar nu besef ik dat toen al ik dat als een uitdaging zag, het worden van die enge figuur dat de vriendjes er bang van werden.
Onbewust was ik bezig met een acteermethode, die van Stanislawski.

Wat is die methode ? Die is de methode die ik zelf ook toepas om een zo natuurlijk en geloofwaardige acteerspel te brengen.
Het is het acteren door middel van inleving, je laat de scène zien zoals jij ze op dat moment reëel zou beleven. Dat geeft natuurlijke emoties, want zo zou jij (voor een stuk toch) echt reageren mocht het je in real time overkomen. Op deze manier speel je niet, want het zijn jou emoties, jou gevoelens en niet de door de regisseur opgelegde: "nu moet je zus of zo voelen". Je bent de rol, je speelt geen personage meer.
Op deze manier werkt je van je gevoel naar buiten, het publiek, toe.
Natuurlijk geven de impulsen van de regisseur je misschien een andere invalshoek zodat je het acteerspel naar een hoger of ander niveau tilt.
Dan is het verschillende emoties of gevoelens proberen en uitmaken de welke het best past voor jezelf en in het kader van de scène uiteraard.
Dat moet je doen die verschillende pistes bewandelen en eventueel op je bek gaan, tijdens de repetities mag dat, daar dienen ze voor.
Het is een groeiproces waarbij je misschien zelfs schaamte moet overwinnen, verlegenheid de kop indrukken om tot de bevrijding te komen van de pure essentie.
Maar dit allemaal kan je maar als je de tekst volledig beheerst, als je niet meer hoeft de link te leggen tussen tekst en handeling.
Wat bedoel ik hiermee ? In het begin zit je nog te veel te denken van op dat woordje moet ik dat doen, op dat moment moet ik dat doen enz…
Dan ben je nog teveel geconditioneerd bezig. Het moet een harmonieus geheel worden tussen tekst en handeling, waarbij het publiek niet de indruk krijgt dat je echt op een bepaalde woord zit te wachten om een handeling te doen.
Het moet vloeiend zijn, in een echt gesprek denk je toch ook niet na over de handeling, die vloeit harmonieus voort uit een door de tekst ontlokte reactie/emotie.
Dus het best is dat je tekst opgevraagd wordt wanneer je met iets anders bezig bent, niet gewoon zittend op een bank. Door iets anders te doen werken je hersenen totaal anders en zullen ze ook andere impulsen doorsturen waardoor je als het ware niet meer aan je tekst denkt, maar je toch weet wat je moet zeggen. Zo ga je ook je intonaties anders leggen in verhouding met wat je bezig bent, dus zal het sowieso al natuurlijker overkomen ipv het ingestudeerde en voorkomt het blokkeren op het podium.
De tekst moet er zodanig ingebrand zitten zelfs al krijg je het moeilijk moet je het zien te redden omdat je weet waarover de scène gaat.

Acteren is ook ongeremd zijn, het durven die draaikolk aan emoties en gevoelens te overwinnen.
Het is stemoefeningen doen, het is improviseren, het is begrijpen, het is bestuderen, het is observeren, het is je lichaamstaal beheersen, het is ontdekken…

Acteren vergt veel energie, daarom dar er soms een heel uitgelaten sfeer is op een repetitie, gewoon om bepaalde barrière te kunnen doorbreken en overwinnen, maar vooral jezelf tot het uiterste drijven.
Is iedereen zo fanatiek bezig zoals ik, nee. Maar dat is ieder z'n keuze hoe hij of zij tegen het geheel acteren aankijkt. Puur als tijdverdrijf om nonkel en tante te amuseren, of heel serieus met de drang het publiek te boeien.

Ik spreek enkel maar voor mezelf, voor mij is het altijd een uitdaging, een groeiproces, constant bijleren en bijschaven.
Het zat al vroeg in me, zonder het te weten wat het, gelukkig heb ik het ontdekt en beleef ik er plezier aan zowel als ik er een haat verhouding mee heb. Ik hoop nog veel te kunnen leren.


15:54 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

07-11-05

Batterijen opgeladen

Wat kan een weekje verlof deugd doen !
Misschien werd er al gedacht dat deze blog al in slaap was gesukkeld, toch niet.
Ik heb me voorgenomen om af en toe wat neer te pennen en er geen echt dagboek van te maken, er gebeurt dan ook niet dagelijks iets dat betrekking heeft op m'n hobby.

Maar bon, we hebben de herfstkleuren opgezocht in de Ardennen om, ten midden van het groen de batterijen op te laden.
Met m'n 2 schatten (vrouw en hond) genoten we van 5 dagen natuur, rust en anonimiteit.
De bedoeling was dan ook om tijdens die zee van tijd het volledige toneelstuk nog eens door te nemen.
Blijkbaar heb je tijd te kort als je een zee van tijd hebt !
Er zijn dan andere dingen die dan plots leuker blijken, de wandelingen in het kleurrijke bos, de bladeren laten ritselen onder je voeten, uitkijken naar wild en oppassen voor jagers ! Die zijn we regelmatig tegengekomen en gelukkig hielden ze me niet voor een groot stuk loslopend wild want anders zou ik moeilijkheden hebben met zitten met al die hagel in m’n kont !

Plots lijkt het moeilijk om je tekst te bekijken als die gezellige warmte van een knetterende houtkachel je onder een deken van loomheid laat indommelen.
Het script blijft liggen als die verrukkelijke lekkernijen op tafel verschijnen vergezeld van een volle donkerkleurige wijn.
Ik geef toe ik heb het script wel ter hand genomen, maar daar bleef het ook bij.
Maar meer dan wat opfrissing zou het niet geweest zijn, de tekst zit goed in het kopje, nu is het kwestie van de tekst heel vlot en zo natuurgetrouw te brengen.
Ik heb er vertrouwen in we staan op 3 weken van de premiére en het voelt goed en begint te vlotten, nu is er enkel het gevaar voor
"over-prestatie" dat je in de gaten moet houden en hopen dat de tegenspelers ook vlot hun tekst beheersen.



09:01 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |