19-02-08

Hondenschool

hs1Ergens in het polderlandschap in de omgeving van Middelkerke is er een hondenschool.
Wij vinden het belangrijk op een welopgevoede hond te hebben. Zeker omdat ons pupje met veel mensen in aanraking komt. Dan is een wildebras niet echt een uithangbord van hondenetiquette.
Onze Kookie zit in de A klas, waar zij allerlei hs2nieuwe
dingen zal aanleren om een nog meer voorbeeldige hond te worden.
Samen met nog andere vriendjes worden begrippen als: voet, zit, lig, blijf, enz... aangeleerd.
Telkens ze het goed doen zonder hulp krijgen ze hiervoor een lekkere belonging.

Niet te verwonderen dat ze het vrij vlug hs3doorhebben. Op straat begint ze al heel goed te doen wat ze hoort te doen.
Voor zo'n kleine pup dat
nog boordevol spelen zit is het niet echt evidient. Maar hoe strenger en correcter de opvoeding als pup, des te flinker zal de volwassen hond zijn.
Ik kan in ieder geval zeggen dat ze het fijn vindt om te doen, en wij als baasjes leren steeds hs4nieuwe dingen bij, zelfs al is dit onze derde hond.
Het is leuk om samen met de pup dingen te doen die voor het diertje op een leuke manier worden aangeleerd. Samen er lol aan beleven is de
boodschap.
De hond is er mee buiten, wij zijn er mee buiten. En met het heerlijke weertje van de afgelopen dagen is het reuzefijn.
Elke mooie dag die we krijgen nemen we gretig aan om samen buiten te zijn en te wandelen, spelen en
vooral te oefenen.
Wij gaan afwisselend, zo leert Kookie de juiste dingen van ons beiden. Het is maar al te veel gebleken dat als er slechts één iemand met de hond traint, de andere partner de dingen vaak verkeerd doet. Voor de hond zelf is dit heel verwarrend.
Samen met z'n allen is toch veel leuker, voor hond en baasjes.

11:07 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-02-08

Avondje Casino Kursaal.

De K van Kunst, de K van Kursaal, de K van Kodo!
Na twee jaar reikhalzend uitkijken streken ze terug neer in Oostende. (zie post 13/03/2006)
De Taikodrummers van het Japanse eiland Sado, met name Kodo brachten opnieuw een wervelend spektakel in het Casino Kursaal.
Het was een show met nieuwe elementen waar culturele traditie meer naar de voorgrond trad. Zo kregen we zelfs dansen te zien met draken en geesten.
Al was het de vierde keer dat we ze aan het werk zagen, toch blijven de atletische drummers met gigantisch uithoudingsvermogen telkens verbazen.
Waar wij als zouden staan puffen na enkele slagen, gaan zij onvermoeid door tot het zweet in beken van hen afstroomt.
Het Kursaal daverde op z'n grondvesten van de Taiko drums.
Opnieuw een gigantisch succes dat meer dan verdiend werd beloond met een staande ovatie.
Als het aan ons ligt, graag, heel graag zelfs een vijfde keer.

20:19 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-08

Het leven zoals het is

Het leven maakt soms rare bokkensprongen. Soms komen er op korte tijd zoveel dingen op je af dat je niet echt veel tijd hebt ze allemaal een plaats te geven. Dan begin je in overdrive te werken en loopt jezelf voorbij.
Vandaar het hier een poos stil is geweest. Maar een blog helpt je ook de dingen beter te zien en te catalogeren, net omdat je tijd neemt om tijdens het schrijven er over te denken.
Geluk en minder geluk liggen heel dicht bij elkaar. De ene dag zit je te genieten van de jonge speelse hond en de andere dag wordt een hoop familiaal onheil over je heen gestort.
Zaken die je moet verwerken en accepteren want je hebt weinig andere keus. Iemand uit de familie ligt al een tijdje in het ziekenhuis, niet voor een operatie want daar kun je na revalidatie en zorgen terug naar huis. Het mentaal vermogen is op hele korte tijd achteruitgegaan. Heldere momenten en raaskallen wisselen elkaar even vlug af als een knipperlicht. De pijn van onmacht vreet aan je. Het zien van een persoon die door medicatie in halve vegetatieve staat verkeerd is wreed om te zien, als het dan nog iemand van de familie is...
Gelukkig is er ondertussen een kleine harmonie tussen medicatie en ziektebeeld. Maar die harmonie mag ons geen valse hoop geven want dat schept onrealistische verwachtingen die niet ingelost kunnen worden.
We kunnen enkel maar steun bieden en volhouden.
Maar het leven kabbelt verder en waar je full time met je gedachten zit vervaagt alle rond je. Maar plots komt er nieuws dat je uit die roes haalt en je bewust maakt van het feit dat alles gewoon verder gaat. Zo kreeg ik te horen dat ik een andere functie mag uitoefenen. Iets waar ik in december 2006 mijn kandidatuur heb voor ingediend maar waar ik al even snel een negatief antwoord op kreeg wegens "niet de juiste graad".
Bon, niet meer aan gedacht en nu komen ze het zelf vragen. Dan weet je niet goed wat je moet denken, is dit het lot, toeval, geluk?
Maar het trekt je terug in de realiteit.
Dan zit je terug een poos met je hoofd elders omdat er samen met andere familieleden beslissingen moeten genomen worden.
Krijg je opnieuw een reality-check, de langverwachte positieve uitslag van een examen van 3 maanden geleden.
Dan sta je daar ook weer bij stil en denkt: ‘Wat is het leven een echt doolhof, je denkt de weg te weten maar plots moet je een andere richting uit die dan weer een verrassing biedt, zowel aangenaam als onaangenaam'.
Nemen zoals het komt, van het goede genieten en van het minder goede gewoon kop omhoog en trotseren.

10:34 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |