30-03-07

Overzicht

Ik heb terug tijd gevonden om mijn blog wat aan te vullen.
Van januari tot halfweg maart was een drukke periode.
De perikelen betreffende de internetproblemen weten jullie al, die zijn ondertussen opgelost en we genieten weer volop van de wijde virtuele wereld.
Maar we hebben ook nog pech gekend met ondergrondse rioolleidingen.
Wat duidde op een banale verstopping bleek algauw te ontplooien tot een gigantisch probleem.
Bleek dat er een groot deel van de oude rioolbuis verzakt was met alle gevolgen vandien, het probleem manifesteert zich niet onmiddellijk maar bouwt geleidelijk op. Trouwens we leven niet dagelijks in de kelder, oké onze wijnvoorraad ligt daar wel maar gelukkig heeft niemand van ons een drankprobleem dat een dagelijks bezoek naar de kelder zich opdringt.
Bon, het heeft wat voeten in de aarde gehad, of om het in minder rooskleurige termen te zeggen, tot op enkelhoogte in het "aalwater".
De verzekering werd op de hoogte gebracht, de expert kwam en zag dat het niet goed was.
Een firma werd vlug gevonden, de afspraak des te vlugger gemaakt, echter het nakomen van de afspraak was een hachelijke onderneming.
Ziekte, planningsmoeilijkheden, non-beschikbaarheid, hebben we ongeveer een maand moeten wachten tot de uiteindelijke herstelling.
Ik kan getuigen dat het allesbehalve een geurvriendelijke periode was, daarbovenop viel er nog wat aanzienlijk hemelwater naar beneden wat het probleem alleen maar exponentieel deed toenemen.
Enfin uiteindelijk waren 3 werkdagen nodig om het probleem van de baan te helpen, gelukkig maar.
We leven nu weer geurvriendelijk maar wanneer we uiteindelijk iets van de verzekering zullen ontvangen is tot op heden nog een vraagteken, pas op 10 april komt de expert nog eens kijken, desondanks dat ik het verloop van de werken volledig gefotografeerd heb.
We hopen op een vlugge schikking want de factuur was aanzienlijk gepeperd !

We zaten in die periode ook met een verhuis van schoonmoeder die naar een kleinere woning trok.
Kleiner wonen wil zeggen veel waar geen plaats meer voor is !
Zowel mijn vrouw als ik hebben ettelijke weken na onze dagtaak onafgebroken een verhuis voorbereid, dit laat zich voelen !
Om even een idee te geven, er werd 12 keer naar het containerpark gereden (waarvan 9 keer meet een grote bestelwagen), er werd 2272 kg oud ijzer, 40 kg koper en 50 kilo elektriciteitskabel verkocht.
Het was afzien, zwoegen en zweten om de deadline te halen die de koper doodleuk met een week had vervroegd !
Maaaaaar onberispelijke samenwerking met echtgenoot, schoonzuster en nichtje, gecombineerd met doorwerken tot ’s avonds laat en op de tanden bijten klaarden de klus.
De dag van de verhuis zelf kon ik gelukkig rekenen op de spontane hulp van de buur, de eigenaars van het huis waar m’n schoonmoeder zou intrekken en een vriend. Enkele tochten later met de gehuurde meubelwagen was het definitief afscheid nemen van het huis waar ze 36 jaar heeft gewoond.
Het spreekt voor zich dat weken na de verhuis het nog volop dozen uitpakken, DHZ-klussen en opruimen was.
Niet zo moeilijk te begrijpen dat ik dan geen zin meer had om ’s avonds achter m’n PC te zitten.

16:41 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-03-07

SCARLET BUITEN !

Boertig, gewoon boertig ! Enkel op deze manier kan ik de manier van handelen omschrijven van de PROVIDER die te pas en te onpas destijds publiciteit maakte met blote mensen die over het scherm liepen.
Op 3 januari 2007 was ik gezellig aan het surfen en plots niets meer !
Nu op zich niet ergs want die adsl verbinding viel regelmatig weg om specifiek te zijn zeker 3 tot 4 keer per week !
Enfin, dan maar even de klantendienst gebeld, na zover verschillende nummers te hebben ingetoetst van verschillende menu's heb ik kunnen genieten van een 10 tal minuten muziek (ahum, ahum.)
Eindelijk iemand aan de lijn, na veel blabla zou er plots iets zijn met m'n log in en paswoord.
Week 1: nog niets, weer maar eens bellen, opnieuw hetzelfde scenario met menu's en wachtmuziek.
Weer gezever over log in en wachtwoord, aangedrongen om wat meer moeite te doen, ze gingen terugbellen (yeah right !)
Week 2: nog steeds noppes, nada ! Weer gebeld, weer druk 1, druk 2, druk 3, druk 7452. Opnieuw een andere persoon, die vond plots iets anders, er zou een probleem zijn met de Scarletbox.
Er zou een nieuwe opgestuurd worden.
Week 3: Nieuwe box aangekomen met de post. Installeren en proberen.
Wat bleek, nog steeds hetzelfde probleem !
Alles bijéén gevloekt en opnieuw gebeld ! Het begon serieus op m'n zenuwen te werken ! Eindelijk iemand aan de telefoon gekregen die kennis van zaken had, bedankt Dominique je was de beste helpdesk medewerker die ik aan de lijn kreeg, helaas kon ook jij het probleem niet oplossen want dat probleem situeerde zich bij Belgacom !
Ook maar even gebeld naar de Klantendienst om m'n ongenoegen te uiten want ik hoefde mij als Scarlet klant niets aan te trekken van perikelen tussen hen en Belgacom !
Week 4: Nog altijd geen oplossing en mijn geduld was meer dan op.
Ik ben in m'n pen gekropen en 2 pagina's lang ongezouten m'n mening gegeven, plots zou ik een compensatie krijgen, ze beloofden 2 maanden terug te storten. Allemaal goed en wel maar tot op heden nog geen "roste cent" gezien. Ze hebben wel nog maar eens de maandelijkse bijdrage afgehouden de godver.....
Op 31 januari heb ik Telenet gebeld om wat info en daar waren ze zo hulpvaardig en vriendelijk, een dag en een nacht verschil met die gestampte incompetente boeren van Scarlet !
De afspraak werd gemaakt voor het totaal pakket en op 20 februari was het een feit en was ik terug virtueel te bereiken !
Eigenlijk betalen wij nu even veel als voordien maar genieten van een hogere snelheid en goede support !

23:06 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-02-07

EIN-DE-LIJK TERUG

 IK BEN TERUG !

 

Na anderhalve maand problemen met de  provider SCARLET

ben ik terug in de virtuele wereld bij TELENET  !

Het volledige verhaal volgt later.

 

It's nice to be back.
Maar morgen vertrek ik met vakantie dus dat zal weer tot over anderhalve week zijn

22:23 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-12-06

Kerstwensen

Aan alle blogbezoekers
kerst
Veel blogplezier, ook in  2007

11:08 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

17-12-06

Brons

Ondertussen is de strijd gestreden en het resultaat bekend.

Waar heb ik het over ? Kijk hier nog eens.
Ik was goed voorbereid, heel goed en dat durf ik zonder blikken of blozen zeggen, ik heb me 3 maanden voorbereid, boeken gelezen over forensische antropologie "The Body Farm" van Dr. Bill Bass en Jon Jefferson, "Moordmethoden" van Mark Benecke. Me verdiept in de structuur van de geïntegreerde politie met als voornaamste de substructuur van de Gerechtelijke Politie.
Ik was voorbereid en keek uit naar het examen. Want de rondleiding in het labo en de uitleg van de commissaris gaf mij een hernieuwd begrip aan het gegeven: de job van je leven.
Naast hetgeen wat ik nu doe was dit eindelijk iets wat ik "wil" doen, een job met variatie, vaardigheden die je jezelf eigen kon maken die niet direct voor de hand liggen. Op plaatsen komen die voor anderen hermetisch gesloten blijven. Daarom dat ik dan ook zo fanatiek aan het studeren ben geslagen.
Alle signalen van het lot gaven die richting aan.
Die bewuste dag kon niet vlug genoeg komen en zoals verwacht ging ik als een pletwals over de vragen heen, ze voelen aan dat ik mij degelijk voorbereid had en staken er zelfs extra vragen in om te zien hoe ver ze konden gaan. Geen enkele steek heb ik laten vallen, het harde studeren bewees z’n nut, maar ook de ongebreidelde interesse in de job straalde gewoon van me af. Ik ging niet zweven en bleef kalm en het uur dat het interview duurde vloog voorbij.
De Gerechtelijk Directeur feliciteerde me zelfs met de inzet die ik geleverd had. Ik moest me wel goed voorbereiden want mijn leeftijd is niet echt meer die van de actief solliciterende mens.

Het 2de gedeelte van de proef bestond uit het testen van je vaardigheden van Word en Excel. Ook niet echt moeilijk want ik werk op een dagelijkse basis met dit softwarepakket, waarschijnlijk zoals de meeste mensen. Toch ging het grondig fout ik ben wel heel goed vertrouwd met een desktop maar absoluut niet met een laptop.
Het grote verschil is het klavier en het ontbreken van de structuur zoals bij een gewoon klavier. Dit bezorgde me stress, cijfers vond ik niet direct, bepaalde functietoetsen staan ook anders, om nog maar te zwijgen van die muis !!!!!
Het was een uitgebreide test waar je per deel slechts 20 minuten voor kreeg, bijkomende factor die bijdroeg tot een verhoogde stress die me ontnam van alle rationeel denken en handelen. Ik vervloekte mezelf en dat verdomde toestel, ik die met word en excel speel was nu aan het klungelen zoals nog nooit voorheen.
Dit was een regelrechte ramp, ik zag m’n kansen niet meer zo positief.

Een dag later kreeg ik al een telefoon met de melding u bent geschikt bevonden en staat op de 3de plaats. Brons, dus !
Mijn droom viel aan diggelen want de nummer 1 had al toegehapt, uiteraard hoe zou je zelf zijn. Het is een zware mentale klap en het zal een tijd duren voor ik er over ben. Als je weet dat wat ik nu doe meer dan kotsbeu ben, is de appel dubbel zo zuur en de pil dubbel zo bitter.
Jaja het is gemakkelijk te zeggen, wees blij dat je werk hebt, er zijn er veel die zouden willen ruilen en bla, bla bla.
Wie zou er nu plezier in scheppen om op een plaats delict te assisteren bij het sporen zoeken, wetende dat het wel eens een bloederige boel zou kunnen zijn. Tijdens autopsie de verwondingen fotografisch documenteren, via de verschillende methoden vingerafdrukken zoeken op verschillende materialen, enz. Dit is maar een kleine greep uit de taken die de mijne hadden kunnen zijn. Ja ik had willen bijdragen aan het oplossen van misdaden door forensische bewijsvoering en daarbij afdalen in de onderbuik van het criminele milieu.
Dit is een job die me op het lijf geschreven is/was. Ik kan enkel maar egoïstisch hopen dat de persoon die het nu heeft het na verloop van tijd voor gezien houdt, en dat nummer 2 al ergens anders aan de slag is.
Maar ja het is nu zo en lot zal waarschijnlijk iets anders voor mij in petto hebben zeker… Magere troost op dit moment !

13:24 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-11-06

Zoveel leed

Vrienden van ons hebben op nog geen week tijd 3 dierbaren verloren, allen op een verschillend tijdstip.
Het is niet te schatten hoe ze zich moeten voelen, de ene klop na de andere.

We kunnen ze enkel maar steunen en wat troostende woorden geven.
Zo schreef ikzelf een condoleance:

In de herfst van het leven,

wanneer het laatste blad zich los maakt en gaat zweven,

wanneer het sterfelijke zich verruilt met het eeuwige,

wanneer de winter koud en kil het hart bevriest,

zo zal de eerst bloem van de lente je naam dragen.

Voor elke herinnering zal een bloesem verschijnen zo ver het oog reikt, een hele zomer lang.

11:32 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-11-06

Pro Arte, Merde !

Gisteren stond ik ein-de-lijk nog eens met mijn voeten op die met tapijt beklede houten planken, ook wel bühne of podium genoemd.
Nee helaas speel ik niet opnieuw toneel, maar ik deed een blitz-bezoekje aan m’n vrienden van de toneelkring.
Het vorige stuk dat ze brachten ben ik niet gaan kijken, niet uit jaloezie of afgunst maar wegens hartzeer. Niet in de medisch-cardiologische zin van de term, maar de emotionele, abstracte betekenis.
Je moet weten dat het podium mijn wereld is waar ik me goed en thuis voel. Het is die paar vierkante meter waar nu eens "ik" en niemand anders heer en meester is.
Een vacuüm waar realiteit en fantasie overgoten worden met passie voor de kunst.
Voor mij is het meer, veel meer dan "een rolletje spelen".
Ik dacht dat m’n collegae toneelspelers het me kwalijk zouden genomen hebben dat ik niet ben komen kijken de vorige keer, dat ik ze in de steek had gelaten. Die gedachten spookten door m’n hoofd.
Maar de reacties waren zo hartverwarmend, zo begripvol en met spijt doordrenkt omwille van mijn afwezigheid, dat ik bescheiden glunderde.
Het is fantastisch hoe zij aanvoelden hoe zeer ik het mis, dat hun handelingen genoeg waren om mij duidelijk te maken: "We weten wat je doormaakt, wij zouden net hetzelfde reageren, we zijn niet boos maar we missen je."
Ik mis ze ook, ik heb pogingen gedaan om het weg te cijferen, mezelf en anderen honend voor te liegen dat ik het hoegenaamd niet nodig heb.
Maar een artistiek hart weet wat de waarheid is, hoe goed je het ook probeert weg te steken.
Dat gevoel dat je bekruipt om opnieuw in het vacuüm te stappen is zo verslavend dat slechts een paar passen op die bewuste houten planken voldoende zijn om je royaal opnieuw te goed te doen aan de drug die acteren heet…
Ik zal me moeten tevreden stellen met een plaats tussen de toeschouwers, tussen de mensen die ikzelf met m’n medespelers al meermaals een leuke avond heb bezorgd.
Het zal heel raar aanvoelen zo aan "de andere" kant te vertoeven.

Nu ben ik niet meer heer en meester, maar zal ik net zoals hen me moeten laten verrassen door het ogenblik van de scene.
Ik wens ze nu alvast, volgens de etiquette van het theater, een geslaagde vertoning:

"Pro Arte, Merde ! "

15:30 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-11-06

Eindelijk de langverwachte uitnodiging

Ik weet het dat het hier wat stil was de laatste tijd maar dat kwam omdat ik ten eerste niet nodeloos zo maar met van alles jullie beeldscherm wil bekladden.
Ten tweede omdat ik me in stilte aan het voorbereiden ben voor een examen.
Op dinsdag 12 december ga ik m’n kans wagen in de hoop m’n huidige job die ik met oeverloze tegenzin uitoefen vaarwel te kunnen zeggen.

De job die ik ga proberen te bemachtigen is er één als burger (CALog) bij de Federale politie.
Ik weet dat ik 1 kans op 13 heb, ik zal al m’n vergaarde kennis betreffende een wel zeer specifieke functie naar m’n beste vermogen te berde brengen.
Waarom heel specifiek ? Omdat het gaat over de Technische en Wetenschappelijke politie. Voor wie fronst: denk CSI.
Ik ben er nu al een poos mee bezig en kan je vertellen dat het een machtig interessant onderwerp is. Ik wenste nu wel dat ik iets meer aandacht had besteed tijdens de lessen chemie.

Mijn vraag aan jullie: stuur positieve gedachten op de bewuste dag !

18:49 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-10-06

Gelukkig zijn ?!!

Er zijn vele categorieën van gelukkig zijn.
Zo ben ik begenadigd met een intens gelukkig huwelijk dat me dat kracht geeft.
Maar zo gelukkig ik ben privé zo diep ongelukkig ben ik op professioneel vlak.
Een poos geleden stond hier te lezen dat ik van functie moest veranderen.
Ondertussen weet ik dat ik het slachtoffer ben geworden van "positieve discriminatie"
De post in Brussel die ik al meerdere jaren bekleedde werd plotseling afgeschaft, dit ten midden van een nog lang lopend project waar ik actief aan deelnam.
Niet begrijpend over het waarom en hoe ging ik misnoegd op zoek naar de echt reden, echter bleven alle lippen stijf op elkaar, ja zelfs die van de vakbond waren plots stoïcijns doof geworden. Ik deed m’n job godverdomme goed, ander zouden mijn chefs zich niet zo geweerd hebben om mij op de post te houden.
Helaas niets aan te doen, kaderaanpassing, reorganisatie, de juiste graad niet, enz dit waren maar een paar van de dingen die ik te horen kreeg.
Het enige echte juiste antwoord zou op dat ogenblik geweest zijn: de juiste huidskleur / etnische achtergrond niet.
Maar dit heb ik pas achteraf vernomen, door m’n collegae die het zelf ook een grote schande vonden.
Ik ben dus vervangen door een allochtoon, met dezelfde graad zoals ik, maar met nul kennis over databeheer. De persoon in kwestie ken ik, we werkten samen aan verschillende problemen. Was het nu jaloezie omdat ik kantooruren had en die andere ploegen en weekends moest doen ?
blijkbaar genoeg om ophef te maken achter mijn rug om en nietsvermoedende mensen wandelen te sturen ! Zonder rekening te houden met welke problemen de overplaatsing met zich mee zouden kunnen dragen, welke inpact het zou hebben !
Nu zit ik op een post die me totaal niet kan bekoren, ik ben veel te dynamisch om dergelijk routineus, repetitief werk te doen. Alle respect voor de collegae die zich kunnen vinden in deze job en zo rustig voortkabbelend naar hun pensioen drijven.
Het is niets voor mij, wat je ook vraagt of doet het klink allemaal in dovemansoren !
Ik dacht dat ze verder keken dan de graad maar wel naar competentie, maar competentie wordt blijkbaar als gevaar aanzien en moet worden onderdrukt !
Ik was trots om voor dergelijke maatschappij te werken, nu niet meer ! De manier waarop ze de mensen behandelen met ongelijke kansen en gebrek aan respect.
De frustraties zitten hoog, gelukkig heb ik een begrijpende vrouw aan wie ik mijn verhaal kwijt kan.
Met lood in de schoenen ga ik werken, maar als op een gevleugeld paard vlieg ik naar huis, terug naar ons coconnetje !

De voelhorens zijn weer uitgezet, het zoeklicht is weer volop in het rond aan het schijnen, ik beheer mijn leven, niet iemand anders !

10:53 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

07-09-06

De pluche manier van leven

 

Wij zijn gek op beren, vooral in de pluchen gedaante. Zo hebben we enkele kostbare exemplaren in ons bezit waarvan 2 unieke stukken.
We hebben Kamiel, Jens en Iccky.

Laatst bijgekomen is Russell B. McBruin een handgemaakte gigant van 101cm groot, uit de Boyds collectie.
Maar we hebben nog pluche, minder "kostbaar" maar daarom niet minder geliefd.
25 stuks zitten elk op hun plekje in de living. Elk met een hun herinnering of verhaal.
Foorkramerpluche naast Disney-pluche naast collectors-items-pluche.
We zijn er gek op ze worden vertroetelt en met een borstel alleen voor hun afgestoft.
Dat vinden ze leuk want dat kietelt !
Al deze beren zijn KNT !
Pluche hebben is een verantwoordelijkheid want je moet ze daadwerkelijk ook regelmatig een liefdevolle knuffel geven. Net zoals je je partner knuffelt !
Vindt je dit eigenaardig, een beetje "twisted", denk wat je wil, wij malen er niet om.
Mensen die pluche verzamelen weten dat het niet zomaar een "stuk speelgoed" is maar veel meer, het maakt deel uit van het geheel van je leven, de collectie groeit aan met elke geschonken herinnering, cadeau, verhaal, of gewoon zo maar !
Er hoef geen reden te zijn om een pluche te adopteren, gewoon vertederd geraken door de aanschijn van die snoet, de aanraking van het zachte pelsje, of gewoon redden uit de handen van winkeliers die ze niet met respect behandelen !
Het is niet zo maar een stuk pluche, het is een manier van leven en denken, de pluche manier van leven.

21:05 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-08-06

Balou de Bouwer

In het kader van gewijzigde milieuwetgevingen in het Waalse gewest mochten we de handen uit de mouwen steken.
Of eerder de handen zoveel mogelijk wegsteken want het was geen weer om een hond door te jagen.
Maar de kleine graafmachine was al weken voordien besteld, dus het was van "moeten".
Hoezo graafmachine, zo’n nog jeugdige kerel zoals ik moet toch wel een sleufje kunnen delven voor een paar rioolbuizen ?
Ja, ware het niet dat ik ongeveer 16 meter moet graven in grond die voornamelijk bestaat uit stenen en rots !
Mocht ik nu maar een paar meter te gaan hebben, zou ik dit niet ontzien, maar m’n de beperkingen die m’n (grmblmbl)  rug me oplegt verplichten me te grijpen naar machinale oplossingen.

Oké ik hou wel van de "laid back" Waalse instelling, maar het volgende sloeg alles.
De afspraak voor levering van de "mini pelle" was om 7h30.
Wij dus vroeg van onder de dons, om toch nog ons veeg lijf wakker te laten worden met een koffietje.
Tegen de tijd dat ze er daadwerkelijk waren zaten we al 15 kopjes verder en te schudden van de overdosis cafeïne !
Uiteindelijk was de kleine graafmachine ter plaatse om 10h, dat noemen ze daar een kleine vertraging. Zou de NMBS, of SNCB liever ook deze maatstaven hanteren ?????
Bon een spoedcursus kraanmachinist was nodig want ik had nog nooit met dergelijk mechanisch monster gewerkt.
Ik keek er wel naar uit, vroeger had ik ook wel een playmobil kraan, maar nu zelf het playmobil ventje mogen spelen, is toch wel een ervaring.
De bediening viel mee, maar toch moest je de ganse tijd geconcentreerd bezig zijn. 2 joysticks om de scheparm, schepbak en cabine te bewegen, dan nog 2 hendels om de kraan op z’n rupsbandjes te laten bewegen.
Ik amuseerde me wel, ik ben wel eens onzacht met het tuinhuis in aanraking gekomen, maar het heeft de klap overleefd.
Toch verliep het minder vlot dan ik gedacht had, door de vrij massieve ondergrond. Soms moest ik eerst met een pikhouweel enkele rotsen verbrijzelen, zodat ik ze dan verder met de kraan kon lostrekken.
Je moet ook vrij secuur werken, zodat de greppel open blijft en niet achter je gat terug instort ! Wat door de overvloedige regenval niet echt evident was. Het viel soms met echte wolkbreuken uit de lucht, maar het werk moest doorgaan.
Regen en onweer, of niet tegen de avond zat ik toch op de diepte die nodig is om het afvalwater vlot te laten "evacueren"
Stap 1 van de grondwerken is een feit.
Het volgende werk is het al voorzien van de nieuwe buizen voor de afwatering naar de centrale rioolbuis. Momenteel gebruiken we nog de septische put, tot de aannemer de gemeenschappelijke visitekamer zal plaatsen. Tot zover kunnen we toch al een groot deel van het werk voorzien en moet er maar een "klein stukje" blijven openliggen, de rest kan dat terug in de oorspronkelijke staat worden hersteld,
wordt vervolgd…

11:10 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-08-06

Daddy 70 !

Mijn pa is gisteren 70 geworden.
Van een mijlpaal in een mensenleven gesproken ! Toch ben ik blij dat hij nog steeds de rots in de branding is, misschien wat magerder dan vroeger, wat meer zilverkleurige haardos, maar nog steeds energiek, vol leven en vaderlijk !
Ook al ben ik 36 (going on 37) zal ik hun "kleine" jongen blijven.
M’n moeder is 2 jaar geleden al die mijlpaal voorbij gewandeld.
Nu zijn m’n beide ouders 70 plus.
Ik besef dat ik gezegend ben omdat ik het geluk heb om nog m’n ouders te hebben.
Ook al weet ik van wanten, heb nu toch al wat bagage aan levenservaring, toch blijft er in je achterhoofd dat vertrouwen bestaan dat je steeds te rade kunt gaan bij hen !
70 jaar, mensen toch ik weet nog maar de helft van wat m’n pa nu al weet !
Oké af en toe moet ik ook nog wel iets uitleggen betreffende computer, maar dat is in zeer geringe mate !
Eigenlijk ben ik trots dat hij nog goed mee kan met de moderne zaken, maar wat heet modern ! Dat wat vandaag modern is, is morgen hopeloos achterhaald !
Als ik besef welke evolutie m’n ouders hebben meegemaakt, ontwikkelingen van dingen die nu veralgemeend zijn, die zij nog in de kinderschoenen hebben weten staan.
Ik weet nog van m’n grootouders toen zij 70 plus waren, leken ze in mijn kinderogen, heel lief maar wat ouderwets en niet echt meer mee met de tijd. Dat waren nog echte "senioren". Nu zijn de mensen van die leeftijd geen opa-en–oma uitziende verrimpelde oude mensen. Maar eerder actieve mensen met veel levenservaring en open voor vernieuwing.
Zoals ze over het concert van Jo Vally aan het vertellen waren, waar ze hebben meegezongen, gedanst en zich rot hebben geamuseerd kan ik enkel maar warm worden van geluk.
M’n Pa is net 70, ik hoop dat ik in alle opzichten in zijn wijze voetstappen mag treden.
Ik hoop dat ik samen met m’n vrouw en m’n ma nog veel glazen champagne mag heffen !

20:54 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Wolkenpracht

Ik (waarschijnlijk net zoals zoveel anderen) was getuige van een aanstormend onweersfront enkele dagen geleden.
Het was een fantastisch spektakel.
Die dreigende sfeer van loden wolken, het
spel van schaduw, zonlicht en oprukkende duisternis.
Het ene moment geniet je nog van de warme zonnestralen, het andere worden reusachtige schaduwen over het landschap geworpen.
De torenhoge wolken net als
een massa bloemkolen op een onzichtbaar bord, de lage eigenaardige onderwolken die net van lood zijn, zwaar en buigzaam.
De energie voel je in de lucht zinderen, je weet dat dit onheilspellende
schouwspel niet zonder gevolg zal overwaaien.
Maar ik stond vol bewondering te kijken naar de meest live uitzending van
National Geographic ooit.
Plots vullen ook de gaten waar zonet nog straaltjes zonlicht doorkon zich met snelbewegende kronkelde wolken zodat je een reusachtig front krijgt, strak afgeboord.
Je ziet de blauwe lucht in de verte, dan die oprukkende loden lucht.
Je wacht
af tot de hemelfotografie begint, waarbij hysterische flitslampen de omgeving stroboscopisch in een spookachtige fel licht laten baden.
Je wacht af tot eerste vette regendruppel uitéénspat op de grond, doordat de wolken van watte doordrenkt geraken van hun zware last en die doorzichtige vloeibare cocons er doorheen vallen.
De wind steekt plots op alsof Thor zelf staat te blazen als een bezetene.
Gerommel weerklinkt net als duizenden hoeven van paarden die op het hemelgewelf dreunen.
Een fenomeen van pure natuurkracht, het spel van luchtlagen, ontladingen en luchtverplaatsingen.
Ik stond in bewondering voor de pracht van dit oerfenomeen en het leverde toch enkele mooie foto's op.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

20:34 Gepost door Ik weet graag wat je er van denkt ! in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |